Eeuwige trouw

Voor mij is trouw altijd iets vanzelfsprekends geweest. Iets waar je voor kiest. Niet altijd even makkelijk misschien, maar het kan. Mijn ouders zijn al bijna 35 jaar getrouwd, mijn opa en oma 60. Een vertekend beeld? Ik weet het niet.

Ok. Ik beken. Toen ik een jaar of 14 was heb ik het een keer niet zo nauw genomen met het mij geschonken vertrouwen, maar verder ben ik altijd netjes geweest. En mijn ‘vriendjes’ voor zover ik weet ook. Daarom stond ik ook altijd vrij snel met mijn oordeel klaar als iemand vreemdging. Klaar. Afgelopen. Over en uit.

Met zo’n zelfde zwart-witte bril keek ik naar therapietrouw. Tot ik zelf patiënt werd. Want therapietrouw bleek helemaal niet zo makkelijk. Het is verdomde lastig zelfs. Ik moet rekening houden met maaltijden, voldoende drinken en in het weekend heb ik gewoon geen ritme.

Het lijken smoesjes en dat zijn het misschien ook. Maar het zet me wel degelijk aan het denken. Als het zo lastig is om therapietrouw te zijn, hoe weet je dan dat je altijd trouw kunt zijn aan een partner. Daar zijn vast ook wel goede excuses voor te bedenken. Ben ik dan te streng? Misschien is trouw wel gewoon een heel grijs begrip.

Gelukkig was er een jongeman die mij heel gauw weer met beide benen op de grond zette. Hij noemde zichzelf ‘Just curious’, was 28, ingeschreven op een datingsite, maar niet single. Bij mij gingen meteen alle alarmbellen loeien. Hoe haal je het in je hoofd.

Natuurlijk weet ik dat er ook sites als ‘Second Love’ bestaan, maar ik was nog niemand tegengekomen die openlijk uitkwam voor het feit dat hij niet single was, maar wel op zoek. Uiteindelijk won mijn nieuwsgierigheid het van de moreel en ik ging het gesprek met hem aan.

Just curious had al vijf jaar een relatie, woonde al enige tijd samen, maar de spanning was ver te zoeken. De keurige jongeman was op zoek naar de spannende kant van zich zelf. Daarbij was hij zichzelf nog aan het overtuigen, wat bleek uit zijn overmatig gebruik van het woord ondeugend.

Niet zijn verhaal was uiteindelijk wat ik bijzonder vond, ik verbaasde me meer over mijn eigen gedrag. Ik kreeg enorm de neiging om hem een spiegel voor te houden. Ging de psycholoog uithangen. Hem confronteren met de tegenstrijdigheden in zijn verhaal, indirect overtuigen van zijn ‘foute’ gedrag.

Ik geloof in trouw! Ook al wil therapietrouw me niet altijd even goed lukken. Toch geloof ik dat het kan. Misschien niet voor eeuwig, hoewel ik daar stiekem wel op hoop. Met een beetje nieuwsgierigheid is helemaal niets mis. Maar bij voorkeur wel open en eerlijk. Of samen nieuwsgierig zijn!