In goed vertrouwen

Maandagochtend, even voor half acht. Niet mijn beste moment van de week. Ik ben net uit de auto gegooid aan de achterzijde van het station in Zwolle, sta op het punt om een treinkaartje richting Amersfoort te kopen en kom tot de conclusie dat mijn pinpas niet in mijn portemonnee zit. Mijn oranje pasje bevindt zich namelijk in de portemonnee van M die net is weggereden en zijn telefoon ver weg en stil in zijn broekzak heeft zitten.

Gelukkig is daar altijd de mogelijkheid om cash een kaartje te kopen. Als je voldoende contanten hebt… Niet dus. Mijn ov-chipkaart dan. Daar moet toch nog wel het een en ander op staan. Helaas. Zelfs nadat ik mijn portemonnee geleegd heb in de gele automaat, haal ik op 80 cent na de magische 20-euro-u-mag-inchecken-grens niet.

Een klein beetje wanhopig zet ik mijn meest betrouwbare gezicht op en vraag een vrouw bij de kaartautomaat om hulp. Ik bied daarbij aan om direct het geld naar haar over te maken. Lang leve de app. De dame in kwestie kijkt me enigszins angstig aan, zegt ‘Nee sorry’ en maakt dat ze weg komt. De kaartautomaat eenzaam en midden in het aankoopproces achterlatend. Blijkbaar is mijn gezicht toch niet zo betrouwbaar.

Terwijl ik M nog eens probeer te bellen en me afvraag hoe ik ooit uit dit afgelegen oord wegkom, schiet ik nog een paar mensen aan. ’s Ochtends vroeg is dat een hele opgave, want iedereen moet zijn trein halen. Mijn moed bevindt zich al zeker op enkelhoogte als een man mij ineens vraagt waar ik heen moet.

Tijdens de veertig minuten durende treinrit bedenk ik me ineens dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is dat iemand me te hulp is geschoten. Ik durf niet met zekerheid te zeggen of ik hetzelfde had gedaan. Misschien zou ik me verschuilen achter ‘haast’, gewoon nee zeggen of de persoon in kwestie simpelweg negeren. Mijn vertrouwen is ook niet meer wat het geweest is.

Ik weet nog heel goed dat hier iemand totaal wanhopig voor de deur stond. Hij had zichzelf buitengesloten en er was niemand thuis. Het begon met even bellen. Natuurlijk. Vervolgens wilde hij mijn auto lenen. Helaas. Mijn ov-chipkaart dan? Leek me geen goed idee. Met tien euro zou hij ook een heel eind moeten komen en ik zou ze nog de zelfde dag terug krijgen.

Overbodig om te zeggen dat ik die euro’s en de man nooit meer terug heb gezien. Te goed van vertrouwen? Ik weet het niet. Het heeft me geen armer mens gemaakt. Of misschien ook wel. Want ook ik denk nu wel twee keer na voordat ik iemand te hulp schiet.

Gelukkig voor mij, was er iemand zonder die twijfels. Helaas weet ik niet zeker of de held mij in zijn haast een juist rekeningnummer heeft gegeven. De schuld voor een enkeltje Amersfoort – Zwolle heb ik namelijk gestort op de rekening van een Franse vereniging voor drop en stroopwafels. Hij riep me nog na dat als het overmaken niet lukte, dat echt niet erg was. Maar dat ben ik niet met hem eens.

Want als het rekeningnummer niet juist was, heb ik het vertrouwen van de helpende hand beschaamd. Denkt hij misschien voortaan ook twee keer na voordat hij een onbekende te hulp schiet. Ik hoop het niet. Ik stem voor (te) goed van vertrouwen. Vanaf vandaag probeer ik weer iets naïever te zijn.